در مورد اين فرمايش رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله روز غدير خم يعنى هنگام بازگشت آن جناب از حجّة الوداع كه بعد از جمع نمودن اصحاب اين جمله را : « الست اولى بكم من انفسكم » ؟ سه بار بر آنها تكرار فرمود و آنها در جواب آن جناب تصديق و اعتراف مينمودند و سپس دست على رضى اللَّه عنه را گرفت و فرمود : « من كنت مولاه فعلىّ مولاه ، اللهمّ وال من والاه ، و عاد من عاداه ، و اخذل من خذله ، و انصر من نصره و ادر الحقّ معه حيث دار » . گفته‌اند كه مولى در اين حديث بمعنى اولى است ، نه ناصر ، و نه ساير معانى مشتركه آن ، مدعى اين معنى از فرقهء اسماعيليه گويد : جز اين نيست كه ارادهء پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله اين بوده كه همان سمتى كه از ولاء ( اولويت در تصرف ) براى رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله بر مردم هست براى على عليه السّلام نيز مسلَّم است ، و جمله نخست از گفتار پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله را « الست اولى بكم من أنفسكم » سند ( و دليل ) بر اين مدّعى قرار داده است ، مدعى اين معنى نيز گويد : اگر ( مراد رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله ) از مولى ناصر ، يا آقا و سيّد و غير آن مىبود نيازى بجمع كردن صحابه و گواه گرفتن آنها نداشت ! و موجبى نداشت كه دست على را بگيرد و بلند كند ! زيرا ، اينرا همه كس ميدانست ، و احتياجى نبود بدعاى پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله درباره او به اللهم وال من والاه تا آخر آن . و نيز مدعى گويد : كه چنين دعائى در خور كسى نميشود مگر امام معصوم و مفترض الطاعه بعد از پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله باشد مدّعى بدلائل گذشته و بدليل قرار دادن پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله حق را تابع و پيرو على عليه السّلام نه متبوع او ، و اين مقام شايسته نيست جز براى آنكس كه فرمانبردارى و عصمت او واجب باشد ، مدعى گويد : بنابر اين ( دلايل و براهين ) ثابت است كه : على رضى اللَّه عنه تنها وصىّ است و وصايت او از طرف رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله منصوص است ، و خلافت آنكس كه بر او پيشى گرفت معصيت و نافرمانى است ، افتراء ( ادعاء ) مدعى تمام شد .